در نگاه روايات 1 . وجود مقدّس رسول گرامى اسلام در آغاز اسلام ، با پيمانى كه با سران شرك بست و معروف به « صلح حُديبيه » شد ، تا آخر به مواد آن عمل كرد و همهء مواد پيمانها را به كار بست . همچنين حضرت مجتبى عليه السلام با صلحى كه با معاويه داشت تا آخر به مواد صلح نامه عمل كرد و حتّى حضرت سيدالشهدا عليه السلام نيز پاى بند به مواد قرار داد بود . به هر حال اهل بيت عليهم السلام تأكيد دارند كه يك شيعه و پيرو و محبّ حتما به قرار دادهاى خود با ديگران اهميّت بدهد و به آن پاى بند باشد . در روايات فراوانى روى اين مطلب تأكيد شده است : امير مؤمنان عليه السلام از قول رسول گرامى اسلام نقل كرده است كه حضرت فرمود : لا ايمَانَ لِمَنْ لا امَانَةَ لَهُ وَ لا دِينَ لِمَنْ لا عَهْدَ لَهُ « 1 » « ايمان ندارد كسى كه امانت نگهدار نيست و كسى كه به پيمانهاى خود پايبند نباشد . » 2 . ابن ابى عمير از هشام بن سالم از حضرت صادق عليه السلام نقل كرده است كه حضرت فرمود : عِدَةُ الْمُؤْمِنِ اخَاهُ نَذْرٌ لا كَفَّارَةَ لَهُ فَمَنْ اخْلَفَ فَبِخُلْفِ اللَّهِ بَدَا وَ لِمَقْتِهِ تَعَرَّضَ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ يا ايُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ « 2 » « وعدهء مومن به برادر دينيش همچون نذر است ، اما كفاره ندارد ، كسى كه به آن وفا نكند به مخالفت با وعده خدا برخاسته و خود را در معرض غضب خدا قرار داده است . » ( سپس حضرت آيه 2 و 3 سوره صف را تلاوت نمود )

--> ( 1 ) - مستدرك الوسائل : ج 16 ، ص 96 . ( 2 ) - / كافى : ج 2 ، ص 362 ، حديث 1 .